تابستان سال گذشته به عنوان سرپرست همراه با دانش آموزان دختر در مقطع راهنمایی به اردو رفته بودیم . در زمان کوهنوردی با دانش آموزان در حال صبحت بودیم . یکی از دانش آموزان از من پرسید شما هم دختر دارید . گفتم بله و بعد به عنوان شوخی گفتم ولی اون هم مثل شما ها است و به حرف بزرگتر ها گوش نمی دهد . دختران دانش آموز اعتراض نمودند . نه دختر ها خیلی خوب هستند . گفتم شوخی کردم و دختر من هم مانند شما کوشا و درسخوان است . یکی از دانش آموزان که که با توجه به لباسهایش به نظر می رسید وضع مالی خوبی دارد و با لهجه شیرین تقریبا اصهانی حرف می زد گفت خوب شما برای دخترتان چکار کرده اید . گفتم من هر کاری که توانسته ام برای او انجام داده ام و اخیر کامپیوتر او را ارتقاء داده ام و برایش مونیتور ال سی دی گرفته ام . ناگهان آن دختر معصوم گفت آقا کاشکی شما بابای من بودید . با تعجب گفتم شما دیگر چرا . ظاهر شما نشان می دهد که پدر ثروتمند و خوبی دارید. ناگهان حالت چهره او عوض شد و در حالیکه اشک از چشمانش سرازیر شده بود گفت آقای حاتمیان پدر من پنج سال است که فوت شده است و دیگر حرفی نزد . چند لحظه بعد مدیر مدرسه او من راکناری کشید و وضعیت او را برایم شرح داد. خانم مدیر گفت او کودکی یتیم است و از محرومترین دانش آموزان مدرسه می باشد و این لباس و کیفی که می بینید هدیه کمیته امداد به او است و لی برای اینکه خراب نشود از این لباسها استفاده نمی کند و امروز من از خواسته ام تا بهترین لباسش را بپوشد .اشک از چشمانم سرازیر شده بود به گوشه ای رفتم و شاید یک ربع گریستم . از دست خودم خیلی ناراحت شدم . من که همیشه به بچه های خودم سفارش می کردم در مدرسه لباس ساده بپوشند و یا به خاطر اینکه پدرشان در آموزش و پرورش پستی دارد به دیگران فخر نفروشند اکنون خودم بزرگترین اشتباه را مرتکب شده بودم و دل کودکی را شکسته بودم .امسال این کودک با تلاش بسیار در آزمون مدرسه نمونه پذیرفته شده و اکنون مشغول تحصیل می باشد هزینه ثبت نام او توسط معلمین خیر مدرسه راهنمایش تامین شده است. بله دوستان بزرگوارم بسیارنند این کودکان معصوم و با استعداد که به یاری دستان مهربانی نیازمندند تا شکوفا شوند.