تابستان سال 1382 مادرم به شدت بیمار شد . و با مراجعه به بیمارستان  بود که فهمیدیم هر جفت کلیه مادر به یکباره از کار افتاده است . به دستور پزشک محترم آقای دکتر نوری قرار شد مادرم تحت دیالیز قرار بگیرد. در اولین روز دیالیز مادرم با  توجه به داشتن سابقه بیماری قلبی  دچار ایست قلبی گردید و در بخش مراقبتهای  ویژه بستری شد.

  در مشاوره ای که با پزشک محترم ایشان داشتیم . اعلام شد گریزی از دیالیزنیست. و در هر صورت مادر باید تحت دیالیز باشد . به هر صورت و با توکل به خدا دیالیز ادامه پیدا کرد . بعد از ظهر روزی که سومین دیالیز انجام شد با توجه به اینکه بعضی مواقع این بنده کوچک خدا برای دوستان در مراسم و مناسبتهای ویژه عکاسی می کردم به مجلس عروسی یکی از دوستانم دعوت شده بودم . ساعت جهار بعداز ظهر زنگ خانه ما به صدا درآمد و پسرم محمد گفت بابا با شما کار دارند. وقتی در خانه را باز کردم با سید محمود هاشمی فرزند زنده یاد سید حسین هاشمی که از معلمین برجسته رضوانشهر و از جمله معلم خود من بود روبرو شدم . بعد از سلام و احوالپرسی سید از من خواست با توجه به اینکه شب عروسی داشت  برای گرفتن عکس به منزلشان بروم . خیلی ناراحت شدم و با شرمندگی گفتم سید متاسفانه امشب جایی قرار دارم و به هیچ وجه نمی توانم بیایم . سید خیلی ناراحت شد ولی پس از لحظاتی گفت شما چه ساعتی باید بروید . گفتم ساعت شش عصر . سید با ناامیدی گفت پس اگر ممکنه از ساعت چهار تا شش بیا برایم عکس بگیر و بقییه عکس ها را آخر شب وقتی که برگشتی بگیر . خودمانی بگم چون حوصله نداشتم نمی خواستم قبول کنم . اما نمی دانم چه اتفاقی افتاد که گفتم باشه . قبوله . بالاخره آن شب موفق شدم تا در مراسم عروسی سید حاضر شوم و برایش عکس بگیرم .خلاصه فردای آنروز نزدیکهای غروب عکسها را تحویل سید محمود دادم . همان شب در خوابی زیبا پدر سید محمود یعنی سید حسین هاشمی را دیدم در حالیکه لباس سفید زیبایی پوشیده بود و از کوچه ای که خانه مادرم در آن واقع شده است . می گذشت . با اینکه می دانستم سید مرحوم شده است جلو رفتم و فریاد زدم سید خیلی بی معرفتی . گفت چرا . گفتم سید مدتی است مادرم بیمار شده ولی شما حتی یکبار هم به او سر نزدی . گفت. اکبر چرا سر نزنم . تو امروز قلب فرزند من را شاد کردی . حتما سر می زنم . بیا برویم . با سید وارد خانه شدیم . و سید پارچه سفیدی را روی بدن مادرم کشید و گفت انشالله بزودی خوب می شوی . بعد گفت اکبر بیا برویم . می خواهم چیزی را به شما نشان بدهم . با سید حرکت کردیم و ناگهان خود را در بیابانی تاریک و دهشتناک در برابر غاری بسیار تاریک یافتیم. گفتم سید ما حتما باید از این غار بگذریم .گفت همه باید از اینجا بگذرند . گفتم سید اینجا خیلی تاریک است . گفت نگران نباش . الان چراغ روشن می کنم . سید از جعبه ای که در کنار غار بود چراغی برداشت و آن را روشن کرد و وقتی اطراف روشن شد . دیدم در جعبه کنار غار انواع و اقسام چراغها از کوچک تا بسیار بزرگ قرار دارد . پرسیدم سید چرا چراغها اینقدر با هم تفاوت دارد .گفت . همه آدمها وقتی به اینجا می رسند چراغها یشان با هم فرق دارد بعضی ها هم اصلا چراغی ندارند . پرسیدم آقا چکار باید بکنم تا وقتی اینجا می رسم چراغی با نور مناسب داشته باشم . سید سه مرتبه گفت: خدمت به مردم ، خدمت به مردم، خدمت به مردم . از خواب بیدار شدم . فردای آنروز زمانی که جهت عیادت از مادر به بیمارستان مراجعه نمودیم . طبق دستور پزشک دیالیز مادرم قطع شده بود . و....................................... 

بعد از اولین دیالیز مادرایست قلبی کرد.و در بخش مراقبتهای ویژه بستری گردید. این عکس را آن لحظه غم انگیز گرفتم..آن زمان هیچکس باور نمی کرد این مادر مهربان چند روز بعد به آغوش خانواده باز گردد. و چند ماه بعد به آرزویش که زیارت سرزمین ایثار کربلای معلی بود برسد. و این تنها بخاطر

 مهر ورزی بود